یه خبر خوب (124)

باید یاد بگیرم که وقتی برزخی ام، نرم جایی پیش کسی،یادش دارم، انجام دادنش خیلی سخته،شاید تو روزگار آهن و ربات و کامپیوتر،برای امثال من، همون نشستن توی اتاق خودمون،بهترین و درست ترین کار باشه.کی گفته باید از دایره امن خارج شد؟نه. دایره امن بهترین جاست برای امثال من. بهترین + نوشته شده در ۱۴۰۳/۰۴/۲۲ ساعت توسط روح سرگردان  |  یه خبر خوب (124)...

میدونی مادربزرگ،خیلی دلم میخواد درونم احساس شادی داشته باشمخیلی دلم میخواد درونم احساس آرامش داشته باشمخیلی دلم میخواد نترسمشاید باور نکنی، ولی این ها رو حتی بیشتر از یه پلی استیشن یا یه یار خوب یا یه پیتزای همین الان میخوام. راست میگم. شایدم باور کنی. خواسته های بیجا و زیادی هستن؟؟ + نوشته شده در ۱۴۰۳/۰۴/۲۲ ساعت توسط روح سرگردان  |  یه خبر خوب (124)...

از یادداشت های اهورایی- ما تو این جنگ شکست می خوریم.- چرا این حرف رو میزنی؟- نمی بینی؟ نمی بینی اونا چقدر زیادتر از مان؟ نمی بینی اونا چقدر قوی تر از مان؟- زیادتر هستن، ولی قوی تر نیستن.- چرا؟ تعداد اونا ده به یک بیشتره. می فهمی چی داری میگی؟- آره ولی اینکه تعدادشون بیشتره مهم نیست.- پس چی مهمه؟- اینکه ما مثل اونا بد نیستیم. بی رحم نیستیم. وحشی نیستیم. بی شرافت نیستیم. + نوشته شده در ۱۴۰۳/۰۴/۲۵ ساعت توسط روح سرگردان  |  یه خبر خوب (124)...

چند روز پیش یادم افتاد که این تابستون دارم به دهمین سالگرد بیماریم نزدیک میشم،الانم یادم افتاد که این تابستون سالگرد هشت سالگی این وبلاگ هم هست!ولی بازم باید بگم یادش بخیر (انگار فقط میشه با خاطرات گذشته شاد شد). فک کنم دههی هشتاد بود مگه نه؟اون زمان که دنیای وبلاگ ها تو ایران خیلی گرم و محبوب بود.چه خاطرات گرمی از اون زمان دارم. چقدر برو بیا بود اون موقع. چقدر زنده و پر رونق بود.الان وقتی واردش میشم حس میکنم پا تو شهر مرده ها گذاشتم + نوشته شده در ۱۴۰۳/۰۳/۱۲ ساعت توسط روح سرگردان  |  یه خبر خوب (124)...

خیلی خسته ام،به ستاره ها نگاه،آیا شادی را در آن ها نمی بینی؟بر تبل ها بکوبید، در شیپورها بدمید... شادی و پایکوبی کنیدپسری متولد شدهکه شاهزاده ی سرزمین های دوردست است...او زیباست... با موهایی به رنگ قهوه ای که در باد می لرزداو شعر میخواند... و میگوید که با هم،دنیای تازه ای خواهیم ساخت...دنیایی بهتر، امن تر، شادترپس بیایید... همه بیایید... تا در جشن تولد پسرکی شرکت کنیمکه آسمان در روز تولدش گریان بود...شاید چون می دانست،که او هرگز،دیهیم پادشاهی بر سر نخواهد گذاشت... + نوشته شده در ۱۴۰۳/۰۴/۱۳ ساعت توسط روح سرگردان  |  یه خبر خوب (124)...

در داستان هایی که در دنیای ما افسانه نامیده می شوند، خبر از شاهزاده ای آورده اند که با دیگر شاهان و شاهزادگان متفاوت بود.او شاهزاده سرزمین های دوردست بود. این کشور افسانه ای خیلی از ما دور بود. آنقدر دور بود که نه روی نقشه ها میتوانستیم پیدایش کنیم و نه میتوانستیم نام درستی برایش انتخاب کنیم. ما آن را سرزمین های دوردست خواندیم.چی؟ آره. شاید کشوری شبیه آتلانتیس. نه یه یوتوپیا (شهر آرمانی) بود و نه یه دیستوپیا (شهر ویرانی و فلاکت)شاهزاده سرزمین های دوردست هم هیچوقت به ما مژده یک شهر آرمانی نداداون از مردمانی حرف میزد که دلشاد بودن. که شرمنده نبودن. که زجر نمی کشیدن. که نمی ترسیدن و احساس امنیت میکردن، مردمانی که پول گدای کور رو نمی دزدن، مردمانی که از فلاکت مردمان دیگه فیلم نمیگیرن، مردمانی که وقتی ماشین توی جاده چپ کرده و بارش ریخته اونا رو نمی دزدن، بلکه میرن به کمک اون راننده. مردمانی که وقتی دو سه نفر دژخیم دارن انسان بیگناهی رو می کشن و می برن بوق نمیزنن... میرن کمک میکنن... کمک میکنن...راستی یادته آتلانتیت برای چی نابود شد؟ یادته پادشاه آتلانتیس چی گفت؟یادته گناه آتلانتیس چی بود؟راستی هنوز به دنبال جواب سوالت هستی؟؟اینکه آیا در میان هفت ملت، سرزمینی هست که در اون، کودکان نترسن و کتک نخورن و کشته نشن؟ که در اون حیوانات زجر نکشن؟ که در اون دین برتر یا نژاد برتر نباشه؟ که در اون شادی باشه و آرامش و رنگ ها... همین. نه هیچ چیز بیشتری یا چیزی فرا زمینی و فرا انسانی. شادی، آرامش، رنگ + نوشته شده در ۱۴۰۳/۰۴/۱۴ ساعت توسط روح سرگردان  |  یه خبر خوب (124)...